Golden State, Golden TEAM, Golden history!

Τα γεγονότα, πλέον, μιλούν από μόνα τους... Ούτε θεωρίες, ούτε haters και lovers, ούτε θεωρίες επί χάρτου, τίποτα. Μόνο η αποτύπωση της πραγματικότητας: οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς είναι και με τη βούλα στο πάνθεον της μπασκετικής ιστορίας! Κι αυτό, ούτε γιατί έχουν τον παίκτη με τα περισσότερα εύστοχα τρίποντα σε μια σεζόν στην ιστορία του ΝΒΑ, ούτε γιατί έσπασαν το αήττητο της έδρας των Σαν Αντόνιο Σπερς τη φετινή χρονιά, ούτε γιατί παίζουν αυτό το... εντυπωσιακά αλλόκοτο μπάσκετ των 12 δευτερολέπτων όπου σκάνε μια τρίπλα, αλλάζουν δυό πάσες και έπειτα...πυροβολούν αδιακρίτως και αδιαλλείπτως! Αλλά γιατί ισοφάρισαν το "στοιχειωμένο" ρεκόρ των 72 νικών των Μπουλς, της ομάδας της "αυτού εξοχότης" Μάικλ Τζόρνταν και έχοντας ένα ακόμη παιχνίδι, ετοιμάζονται να το καταρίψουν κιόλας, φτάνοντας στις 73 νίκες με 9 μόλις ήττες σε όλη την κανονική περίοδο του ΝΒΑ! Πράγματα αδιανόητα κι απίστευτα, αριθμοί και ρεκόρ που προκαλούν ίλιγγο και μόνο στο άκουσμά τους και όλα αυτά από μια ομάδα που μόλις πέρσι πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 40 ολόκληρα χρόνια!!

 Η μπασκετική επιστήμη σηκώνει...ψηλά τα χέρια και παραδίνεται σε αυτή την...μπασκετική συμμορία από το Όκλαντ που μπήκε πέρσι στην πεζή μπασκετική μας καθημερινότητα και της έδωσε χρώμα... μπλε και χρυσό με ολίγον από άσπρο! Οι "πολεμιστές" του Στιβ Κερ με ένα μπάσκετ που είτε το θαυμάζεις είτε το απεχθάνεσαι (μέση οδός σε αυτό το στυλ παιχνιδιού θεωρούμε πως...δεν υπάρχει) κατάφεραν απέναντι σε όλα τα προγνωστικά και απέναντι σε ομάδες όπως οι Σπερς και οι Καβαλίερς του ΛεΜπρον να επιβληθούν τόσο εμφατικά που δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης σε κανένα μα κανένα σημείο της σεζόν. Κι εμείς ανήκουμε σε αυτούς που πίστευαν πως, κάποια στιγμή, σε κάποιο σημείο της regular season, το όλο πράγμα θα...ξεφούσκωνε αφού θεωρούσαμε πως δεν μπορούν να συνεχίσουν να παίζουν σε τέτοιους ρυθμούς από το Νοέμβρη μέχρι και το Μάη αλλά...φευ! Και όμως το κατάφεραν οι παλαβοί, αυτοί τύποι! Ο Στεφ Κάρι, ο Κλέι Τόμπσον, ο Ντρέιμοντ Γκριν, ο Χάρισον Μπαρνς, ο Μπόγκουτ, ο Ιγκουοντάλα, ο Σπέιτς, ο Λίβινγκστον, ο Ρας και η υπόλοιπη...κομπανία έφτασαν στις 72 νίκες σε 81 ματς και με νίκη μεθαύριο απέναντι στους Γκρίζλις, όχι απλά γράφουν ιστορία αλλά το κάνουν και με...χρυσά και μπλε γράμματα (όπως τα χρώματα του λόγκο τους)! Pure purple and blue, folks!

Και το σημαντικότερο είναι πως ότι συνέβη με τους Ουόριορς, προφανώς και δεν είναι τυχαίο... Δακτυλίδι πέρσι, σπάσιμο ΚΑΘΕ ΠΙΘΑΝΟΥ ΚΙ ΑΠΙΘΑΝΟΥ ΡΕΚΟΡ φέτος και μια εικόνα...showtime άλλων εποχών, συνθέτουν ένα εντυπωσιακά όμορφο μπασκετικό παζλ που όμοιό του σίγουρα δεν είχαμε δει με τέτοια ένταση και σε τέτοια διάρκεια από την εποχή των Ταύρων του Σικάγο. Ο συνδετικός κρίκος των δύο ομάδων Στιβ Κερ, προπονητής σήμερα των "πολεμιστών" και παίκτης-κλειδί απ΄τον πάγκο τότε για τους Μπουλς, δεν θα μπορούσε παρά να είναι ο άνθρωπος που...ευθύνεται περισσότερο από τον καθένα για αυτό που θαυμάζουμε στο παρκέ. Έδωσε ξεκάθαρους ρόλους σε κάθε παίκτη, καθιέρωσε αυτό το στυλ small-ball (με μοναδικό ψηλό ουσιαστικά τον Μπόγκουτ και με όλους τους υπόλοιπους παίκτες στο παρκέ να είναι κοντά στα δύο μέτρα) ενώ ξεκάθαρα και πασιφανέστατα προσέδωσε και γέμισε την ομάδα του με ηρεμία και πραότητα στοιχεία που ούτως ή άλλως χαρακτηρίζουν και τον ίδιο και ως παίκτη. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο Κερ είχε προπονητή τόσο στο Σικάγο τον μετρ της ψυχολογικής προετοιμασίας πριν από κάθε σημαντικό αγώνα, τον "ζεν μάστερ" Φιλ Τζάκσον όσο και στο Σαν Αντόνιο προπονητή το 1999 τον Γκρεγκ Πόποβιτς, τον μετρ της τακτικής και της στρατηγικής. "Μ'όποιον δάσκαλο καθίσεις..." λέει η παροιμία και δεν πέφτει καθόλου έξω στην περίπτωση του 50 χρονου προπονητή.. Ο Κερ κατάφερε να "παντρέψει" και να συνδυάσει αρμονικά διαφορετικές προπονητικές φιλοσοφίες που είχε είτε σαν εμπειρίες ζωής και καριέρας είτε είχε ο ίδιος μόνος του εξελίξει όπως επιτάσσουν, άλλωστε, και οι κανόνες του σύγχρονου μπάσκετ. Το άθλημα εξελίσσεται συνεχώς και αν δεν το ακολουθήσεις...δεν θα σε ακολουθήσει ούτε αυτό. Έτσι απλά.

Θεωρούμε ότι αυτό είναι το μεγάλο μυστικό της πορείας αυτής της εκπληκτικής ομάδας: παίζει το μπάσκετ στην πιο απλή, σύχρονη και εκλεπτισμένη μορφή του έχοντας παράλληλα ταιριάξει ιδανικά όλους τους παίκτες μεταξύ τους, δίνοντας στον καθένα να καταλάβει τί πρέπει να κάνει, πως οφείλει να φέρεται, πως να σκέφτεται, πως να λειτουργεί μέσα κι έξω από το παρκέ.Τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε στο μπάσκετ όπως και στη ζωή. Το μάθημα ζωής που πήρε ο Κερ δίπλα στον κορυφαίο προπονητή στην ιστορία του αθλήματος φαίνεται πως έπιασε τόπο.. Ο μαθητής βαδίζει στα χνάρια του δασκάλου και μένει να δούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει..


Όσο για τον Στεφ Κάρι, τί να πει κανείς. Δεν ξέρουμε αν είναι καλύτερος ή ίσος του Τζόρνταν, δεν ξέρουμε αν πάρει 6 δακτυλίδια πρωταθλητή, ούτε ξέρουμε αν μπορέσει να συνεχίσει σε τέτοιους εξωντωτικά εντυπωσιακούς ρυθμούς και αριθμούς, όμως...ξέρουμε πως αυτά που έκανε αυτός ο άνθρωπος(?) φέτος δεν τα έχει ξανακάνει κανένας στο άθλημα που λέγεται μπάσκετ. Μπορεί να μην καρφώνει πάνω από 2 παίκτες, είναι όμως κι αυτός αέρινος -ο τρόπος που πετάει την μπάλα από το τρίποντο, μετά από τις απίστευτες σταυρωτές του ή και σε ένα απλό λέι-απ του, δεν είναι ο συνηθισμένος τρόπος. Έχει αυτό το ''κάτι'' που αμέσως μαγνητίζει το βλέμμα σου, από τα πρώτα λεπτά που θα τον δεις να παίζει. Βλέπεις ότι ''κάτι διαφορετικό κάνει από τους άλλους'', πως ''κάτι το ασυνήθιστο έχει αυτός ο νεαρός''... Τα αναφωνητά και τα ζητωκραυγμάσματα σε ΚΑΘΕ γήπεδο που αγωνίζονταν φέτος οι Ουόριορς έπειτα από τα μακρινά τρίποντα, τα μπάζερ-μπίτερ του και τις εκωφαντικά όμορφες μπασκετικά ενέργειές του δεντα έχουμε ξανασυναντήσει από την χρυσή εποχή του Τζόρνταν και των συνοδοιπόρων του στο Σικάγο. Κανένας παίκτης και καμία ομάδα δεν έχουν καταφέρει να μπουν σε τόσο μεγάλο βαθμό στη συνείδηση του κόσμου από την εποχή των Σικάγο Μπουλς, όσο οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.(Μπείτε στον κόπο να σερφάρετε ανά τα διάφορα σαίτ και δείτε μερικά highlights από τα φετινά του κατορθώματα-αν...προλάβετε δηλαδή..!)

 Ο κόσμος διψάει για θέαμα, όμορφο μπάσκετ, θεαματικά καλάθια και , το κυριότερο μεγάλους ηγέτες με προσωπικότητα και φαντασία. Οι "πολεμιστές" από το Όκλαντ τα προσφέρουν απλόχερα στους απανταχού θαυμαστές του μπάσκετ και δικαίως έχουν κερδίσει μία θέση στο πάνθεον της μπασκετικής ιστορίας και, ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ, μία μονάκριβη θέση στην καρδιά κάθε μπασκετικού φιλάθλου του πλανήτη, που δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί σε αυτά που προσέφεραν και πέτυχαν εφέτος. Ανεξάρτητα με το αν θα πάρουν το πρωτάθλημα, οι Ουόριορς έγραψαν ιστορία. Σίγουρα ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος...τίποτα, όμως ακόμη κι αν δεν πάρουν το δεύτερο συνεχόμενο δκτυλίδι θα έχουν μείνει στην ιστορία. Κι όχι τόσο απαραίτητα για τα αξεπέραστα ρεκόρ όσο για την αγάπη με την οποία τους αγκάλιασε όλος ο κόσμος του μπάσκετ. Το πιο δύσκολο μπάσκετ είναι το απλό, το γρήγορο, το μπάσκετ των σουτ από παντού, το μπάσκετ της αλάνας.. Από τη στιγμή που οι Ουόριορς με αυτό ακριβώς το στυλ μπάσκετ πέτυχαν 72 νίκες και οδεύουν για το δέυτερο συνεχόμενο στέμμα του μπασκετικού πλανήτη, ε διάολε, ήταν δύσκολο να μην τους αγαπήσει ο κόσμος.. Σεβασμός και υπόκλιση, λοιπόν, στο μπασκετικό τους μεγαλείο... Περιμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια!

Οι "τέσσερις σωματοφύλακες" και οι...βοηθοί τους!

Μπορεί να ακούγεται πλέον γραφικό, ίσως να καταντάει κλισέ και ίσως κάπου-κάπου και να κουράζει, η αλήθεια και η ουσία όμως δεν γίνεται να αλλάξουν: όσο ο Ολυμπιακός απαρτίζεται από αυτό τον ελληνικό κορμό παικτών -συνεπικουρούμενο πλέον και από ξένα "γρανάζια" που προστέθηκαν στην "μηχανή-  δεν πρόκειται ποτέ να παραδοθεί ή να πέσει αμαχητί. Δεν πρόκειται ποτέ να πει "δεν πάει άλλο, κουράστηκα'', δεν πρόκειται ποτέ να πει ''δεν γίνεται πάλι να γίνει το δικό μου'', δεν πρόκειται σε καμία των περιπτώσεων να παραδόσει τα όπλα χωρίς πρώτα να βγάλει το λάδι των αντιπάλων του.


Ένας Ολυμπιακός-καταιγίδα, παρέσυρε στο διάβα του χτες την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ρεάλ και έδωσε ένα μάθημα σε όσους έσπευσαν να τον ξεγράψουν μετά τις απανωτές γκέλες του Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου. Οι παίκτες του Σφαιρόπουλου, μπήκαν στο παρκέ "φτιαγμένοι'', έμοιαζαν να ξέρουν πότε ακριβώς να κάνουν το καθετί, έπαιξαν "σκυλίσια" άμυνα και με ένα απίστευτο ρεπερτόριο στην επίθεση δεν άφησαν πολλά περιθώρια στους καστιγιάννους..


Ήταν ένας Ολυμπιακός στην κυριολεξία να τον...πιεις στο ποτήρι. Χαιρόσουν να τον βλέπεις, είτε ήσουν οπαδός του, είτε απλός φίλος του μπάσκετ. Ο  Σπανούλης έδινε το ρυθμό, ο Μάντζαρης εκτελούσε, σε μια αλληλουχία και αλληλοσυμπλήρωση των σύνηθων ρόλων που έχει ο καθένας, ο Πρίντεζης για ακόμη ένα βράδυ απέδειξε γιατί είναι το κορυφαίο τεσσάρι στα ευρωπαϊκά παρκέ, ο Παπανικολάου έδειξε ''σαν να μην έλειψε μια μέρα" από τον Πειραιά και οι "καμικάζι" Χάκετ, Παπαπέτρου  και Στρόμπερι δίπλα στον πολύτιμο και ποιοτικό Χακίμ Ουόρικ ήρθαν να συμπληρώσουν την ραψωδία μπάσκετ που παρουσίασε στο απαιτητικό και ενθουσιώδες κοινό του ΣΕΦ ο Ολυμπιακός.


Το κυριότερο, βέβαια, που πήρε ο Ολυμπιακός από το 99-84 δεν ήταν ούτε η νίκη ούτε η διαφορά. Ήταν αυτή η νέα "παράταση ζωής μιας ακόμη εβδομάδας" που πήραν οι "ερυθρόλευκοι" πριν την μάχη που ακολουθεί στη Ρωσία με την Κίμκι. Ήταν η φοβερή "ένεση" ψυχολογίας που τους έδωσε το σμπαράλιασμα της Ρεάλ και η αποθέωση και η πίστη του κόσμου τους στα πρόσωπά τους. Αυτό ήθελε ο Ολυμπιακός. Νίκες. Μεγάλες και επιβλητικές, μαζεμένες νίκες. Αυτές δίνουν ψυχολογία και η ψυχολογία σου δίνει τον απαιτούμενο "αέρα"προς τη νίκη, προς το στόχο.

Γράφαμε και πριν λίγες μέρες, πως οι παίκτες του Ολυμπιακού "ξέρουν τί και πώς να το κάνουν" τώρα που...σφίγγουν τα γάλατα. They've been there, they've done that, again and again. Το έχουν ξανακάνει, έχουν ξαναβρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και ξέρουν πώς να επιβιώσουν. Ξέρουν που να στοχεύσουν, ξέρουν τί να προσέξουν, ξέρουν με τι ψυχολογία οφείλουν να πορευτούν. Ο Σπανούλης, ο Μάντζαρης, ο Πρίντεζης, ο Παπανικολάου, αυτοί είναι οι τέσσερις σωματοφύλακες του Ολυμπιακού. Αυτοί θα τον οδηγήσουν και στα εύκολα και στα δύσκολα. Και είναι ευλογία να έχουν στο πλευρό τους παίκτες-μαχητές όπως τον Χάκετ, τον Στρόμπερι, τον Παπαπέτρου, τον Χάντερ ακόμη και τον Ουόρικ. Γιατί είναι τα κομμάτια που συμπληρώνουν αρμονικά ένα "παζλ" που κύρια χαρακτηριστικά στα "κομμάτια" του είναι η μαχητικότητα, η ενέργεια και φυσικά η ποιότητα. Είναι δύσκολο να πετύχεις τέτοιο "πάντρεμα" και ο Σφαιρόπουλος, έστω και Μάρτη μήνα, φαίνεται τί ήθελε να πετύχει το καλοκαίρι με τις επιλογές και το στήσιμο που έγινε. Αυτό βέβαια δεν είναι της παρούσης αλλά κουβέντα να γίνεται, γιατί τώρα που ο Ολυμπιακός παίζει πλήρης -με εξαίρεση τον ταλαιπωρημένο Λοτζέσκι- δείνει και τί πραγματικά μπορεί να βγάλει στο παρκέ.

Η συνέχεια τώρα είναι το μόνο που μετράει για τους "ερυθρόλευκους". Πρέπει γρήγορα να φυλάξουν στο συρτάρι τη νίκη-θρίαμβο με τη Ρεάλ και να συγκεντρωθούν 100% στην Κίμκι και μόνο σε αυτή. Ούτε σε άλλα σενάρια, ούτε στο μεθεπόμενο ματς με την ΤΣΣΚΑ. Αν δεν νικήσεις την Κίμκι, πας σπίτι σου. Γι αυτό θα πρέπει βήμα βήμα ο Ολυμπιακός να συνεχίσει να παίζει στο ίδιο τέμπο, με την ίδια αυαταπάρνηση, με την ίδια θέληση, χωρίς να κοιτάει τους άλλους. Ούτως ή άλλως αν παίζει έτσι δεν έχει να φοβηθεί κανέναν η ομάδα του Πειραιά. Αντίθετα, αυτήν θα έχουν άλλοι πολλούς λόγους να την τρέμουν...

 

Σημασία έχει πώς θα κρατήσει την ασπίδα...

Φτάσαμε, λοιπόν, στο χρονικό σημείο της σεζόν όπου το μόνο που μετράει είναι το πόσο το θέλεις, πόσο το πιστεύεις και πόσο καλά γνωρίζεις το δρόμο για να κατακτήσεις αυτό που θέλεις. Η φετινή Ευρωλίγκα μας προσέφερε ένα απολαυστικό τοπ 16, με ανατροπές, πολύ όμορφα παιχνίδια και έναν...τρελό όμιλο όπου κλήθηκαν να παίξουν ανάμεσά τους τεράστια ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ και να...αλληλοφαγωθούν μεταξύ τους.


Ο Ολυμπιακός πάτησε την...μπανανόφλουδα από ομάδες στα χαρτιά υποδεέστερες -Μπάμπεργκ και Ζαλγκίρις- και τώρα.. τρέχει και δεν φτάνει για να καλύψει το χαμένο έδαφος από τα τα τρία αυτά παραστρατήματα. Θα καταφέρει να φτάσει μέχρι τα playoff; Μένουν ακόμη τρία ματς για να το διαπιστώσουμε. Μπορεί να τα καταφέρει; Με βάση την μέχρι τώρα εικόνα του, τα πράγματα είναι αρκετά ζόρικα. Ποιος μπορεί όμως να πει κάτι τέτοιο όταν απέναντί του έχει δυο ομάδες-επιτομή της αγωνιστικής αστάθειας την φετινή χρονιά; Κανείς δεν μπορεί να ποντάρει τα λεφτά του ούτε στην-εν ενεργεία πρωταθλήτρια Ευρώπης-Ρεάλ Μαδρίτης, όυτε στην κατά τα άλλα συμπαθέστατη Λαμποράλ -που μόλις χτες έφαγε 30ποντη "σφαλιάρα" μέσα στο σπίτι της από την Μάλαγα για την ACB- ούτε στην Μπαρτσελόνα, μια ομάδα ικανή την μια μέρα να διαλύσει τους...Ουόριορς και την επόμενη να χάσει από τον...Αστέρα Κάτω Ραχούλας.


Ο Ολυμπιακός μπορεί να τα καταφέρει, γιατί ακριβώς ισχύει αυτό που γράψαμε στην αρχή: τώρα δεν μετράνε τα ρεκόρ, η αγωνιστική φόρμα, οι τραυματισμοί. Δε λέμε, κι αυτά παίζουν το ρόλο τους. Όχι τον πρωταγωνιστικό, όμως. Όχι τον κυρίαρχο. Τώρα μετράει η καρδιά. Η ψυχή σου. Πόσο το θέλεις και πόσο έμπειρος είσαι για να διαχειριστείς τέτοιες do or die καταστάσεις ώστε να βγεις αλώβητος και να καταφέρεις να κρατηθείς από την ακρούλα του σχοινιού έστω και την τελευταία στιγμή και από το χείλος του γκρεμού να βγεις ξανά στο ξέφωτο και να περπατήσεις ξανά στο μονοπάτι της φιλοδοξίας.


Μην την υποτιμάτε την καρδιά του πρωταθλητή. Και η Ρεάλ θα το θέλει-και είναι και η πρωταθλήτρια..-  και η Μπάμπεργκ και η Μπαρτσελόνα και η Κίμκι και η κάθε ομάδα που διεκδικεί στόχους. Αν μια ομάδα, όμως, έχει αποδείξει πως έχει αυτό το "μέταλλο", αυτό το "refuse to loose", όλα αυτά τα χρόνια, αυτή ναι, σίγουρα είναι ο μπασκετικός Ολυμπιακός. Ανατροπές, επιστροφή από το...πουθενά, ξανά και ξανά και ξανά, απέναντι σε μεγαθήρια, απέναντι σε θεούς, δαίμονες και δεν ξέρουμε τί άλλο... Ο Ολυμπιακός έχει τον κορμό των παικτών που έχουν γαλουχηθεί από τέτοια παιχνίδια και έχει φέρει πίσω στον Πειραιά ένα μέλος αυτού του κορμού από τo back to back το 2012-2013, τον Κώστα Παπανικολάου που θεωρούμε πως θα διαδραματίσει τεράστιο ρόλο στα επόμενα παιχνίδια. Ήδη το έχει κάνει τον τελευταίο μήνα, εμφανώς αρχίζει να βρίσκει τα χαμένα ελέω ΝΒΑ πατήματά του και έχουμε την πεποίθηση πως σε παιχνίδια όπως με τη Ρεάλ στο ΣΕΦ την προσεεχή Πέμπτη αλλά και στα δύο επόμενα, ο Big Papa θα είναι σημείο-κλειδί για τη λύση της...εξίσωσης που ψάχνει εναγωνίως η ομάδα του Πειραιά σε αυτό τον όμιλο-φωτιά που έμπλεξε από τον Γενάρη και έπειτα..

Οι "ερυθρόλευκοι" θα έχουν απουσίες και μάλλον το παράξενο θα ήταν να μην έχουν! Έχουν μάθει να ζουν με αυτές όχι μόνο φέτος, αλλά όλα αυτά τα χρόνια και αναγκαστικά έτσι θα πορευθούν και στη συνέχεια της φετινής σεζόν. Ο Ματ Λοτζέσκι, ένας κομβικός παίκτης στο παιχνίδι του Ολυμπιακού, που με το φαρμακερό του σουτ μπορεί να "ανοίξει" τις αντίπαλες άμυνες και να απελευθερώσει με το freestyle παιχνίδι του σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι των Πειραιωτών, είναι εδώ και καιρό στα "πιτς" εξαιτίας του ύπουλου θέματος υγείας που τον ταλαιπωρεί και αυτό κάνει ίσως ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη άμεσης επιρροής του 26χρονου Τρικαλινού φόργουορντ στα plays των "ερυθρολεύκων". Μπορεί το αγωνιστικό τους προφίλ να διαφέρει, όμως  και ο Παπανικολάου είναι ένας (όχι κατ'εξοχήν αλλά κατά τα άλλα) εξαιρετικός spot shooter, με καλό ποσοστό απο τα 6,75 , τομέας στον οποίο θεωρούμε, παρατηρώντας τον, πως έχει βελτιωθεί σημαντικά μετά την επιστροφή του από τον "μαγικό κόσμο".


Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν παύουν παρά να είναι θεωρίες επί χάρτου. Ο μόνος καθρέφτης της μπασκετικής πραγματικότητας είναι η εικόνα των ομάδων στο παρκέ. Εκεί αγωνίζεσαι, εκεί καταθέτεις την ψυχή σου για να κερδίσεις, εκεί είναι το μπάσκετ. Εμείς αναλύουμε όσα έχουμε δει και όσα πιστεύουμε πως ίσως να δούμε, με βάση αγωνιστικά κριτήρια, στατιστικές κατηγορίες και με βάση τις δικές μας γνώσεις και πεποιθήσεις.


Ο Ολυμπιακός έχει δύσκολο έργο. Αδιαπραγμάτευτα. Έχει να διαβεί τον...Ρουβίκωνα μέχρι να φτάσει στον προορισμό που επιθυμεί. Σίγουρα όμως η ομάδα του Σφαιρόπουλου μπορεί να τα καταφέρει. Έχει την τεχνογνωσία, έχει τους ηγέτες που απαιτούν αυτές οι κρίσιμες στιγμές, έχει το know how από τέτοιες καταστάσεις και έχει και την απαραίητη εμπειρία που χρειάζεται για να σου προσφέρει αυτή την πολυπόθητη ηρεμία πριν από την "μάχη". Ο μονομάχος πρέπει να είναι νηφάλιος και ήρεμος πριν βγει στην αρένα. Για να μπορεί να κρατάει την ασπίδα στέρεα και σταθερή πρέπει πρώτα ο ίδιος να είναι σταθερός και πρωτίστως ψυχικά, έτσι ώστε να αντιπαρατεθεί απέναντι στα θηρία. Η "ασπίδα" του Ολυμπιακού είναι φτιαγμένη από πολύ γερά υλικά και το σημαντικότερο θα είναι πως θα είναι η ψυχολογία του ώστε να την κρατήσει και να την χρησιμοποιήσει όπως πρέπει. Σε περίπτωση που δεν το κάνει, τα θηρία παραμονεύουν να τον κατασπαράξουν και να τον βγάλουν νοκ-άουτ, νωρίτερα μάλιστα από οποιαδήποτε "ερυθρόλευκη"μάχη μέχρι τώρα...

Υ.Γ. : Ο σοβαρός τραυματισμός του Γιαν Βέσελι είναι κομβικό πλήγμα για την Φενέρμπαχτσε και είναι μια συνθήκη ικανή να αλλάξει πολλά δεδομένα ενόψει και των προημιτελικών. Το σίγουρο είναι πως από εκεί που όλα κυλούσαν σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα του Ομπράντοβιτς, τώρα αλλάζουν πολλά στο πινακάκι του δαιμόνιου, πολυνίκη Σέρβου κόουτς...

Ευρωλίγκα- σκέτο τρελοκομείο..!

Παρακαλουθώ αρκετά χρόνια μπάσκετ και δη Ευρωλίγκα και νομίζω πως η φετινή διοργάνωση είναι με διαφορά μια από τις πιο...τρελές, αναπάντεχες και ανταγωνιστικές διοργανώσεις που έχω παρακολουθήσει.. Με βάση το...ταπεινό μου μπασκετικό ένστικτο, στη φετινή Ευρωλίγκα απλά...όλα γίνονται, όλοι νομίζουν μπορούν να νικήσουν όλους και γενικώς επικρατεί ένα μπασκετικό "μπάχαλο" που μπορεί να μπερδεύει και να δυσκολέυει τη ζωή των προπονητών και των παικτών τους, όμως σίγουρα ευφραίνει τις δικές μας φίλαθλες, μπασκετικές καρδιές και... ζεσταίνει τον χειμώνα μας!

Τι να πρωτοπούμε, για ην εικοσάρα της ταπεινής-τα τελευταία χρόνια-Ζαλγκίρις στον Ολυμπιακό, για την αναπάντεχη νίκη της Λαμποράλ μέσα στη Βαρκελώνη, για τις δύο ήττες της πανίσχυρης ΤΣΣΚΑ τις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές? Για τις τεράστιες νίκες του Ερυθρού Αστέρα απέναντι σε ΠΑΟ,Λοκομοτίβ εκεί που όλοι τον είχαν σε πλήρη ανυποληψία? Για την ομάδα-έκπληξη του Τρινκιέρι, την Μπαμπεργκ, που "έσπασε" το ΣΕΦ με παροιμιώδη ευκολία? Μεγάλες στιγμές, στοιχεία του απροσδόκητου και πολλές νίκες των αουτσάιντερ απέναντι σε πραγματικά μαγαθήρια, στοιχεία που δε θα γινόταν να αφήσουν ασυγκίνητους τους ακραιφνώς μπασκετικούς.

Είναι ακόμη σίγουρα νωρίς, στη συνέχεια το στοιχείο της έκπληξης μπορεί ακόμη και να εκλείψει εντελώς απ'τα παιχνίδια (πράγμα που προσωπικά δε το πιστεύουμε) και μόνο όμως το γεγονός πως υπάρχει ο "όμιλος της φωτιάς" με Ολυμπιακό,Ρεάλ, Μπάρτσα,Τσσκα,Κίμκι,Λαμποράλ μας...παρασέρνει στην πεποίθηση πως τα καλύτερα ακόμη δεν έχουν έρθει!

Όσον αφορά τους δικούς μας εκπροσώπους και οι δύο συνεχίζουν να ψάχνονται και να αναζητούν το ξέσπασμα που θα...ξεκολλήσει το κάρο που φαίνεται πως έχει κολλήσει για τα καλά στη λάσπη.. Ο Παναθηναϊκός αγκομάχησε για να νικήσει τη Νταρουσάφακα, πήρε ένεση ψυχολογίας και επειδή ο όμιλός του είναι πιο εύκολος από αυτόν του Ολυμπιακού πιστεύουμε πως μέχρι τις τελευταίες αγωνιστικές θα παλέψει για την πρόκριση. Το ίδιο πιστεύουμε και για τον Ολυμπιακό που παρά τις κακές του ήττες και το μεγάλο ντεφορμάρισμα του τελευταίου μήνα, σαφώς και έχει τύχη σε έναν όμιλο όπου κάθε αγωνιστική συμβαίνει και μια άλλη έκπληξη.

Οι ομάδες μας αποτελούν τεράστιους οργανισμούς, μεγάλα brand names για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, έχουν πολλάκις βρεθεί αντιμέτωπες με παρόμιες ή και δυσκολότερες αγωνιστικές κρίσεις και κατέχουν θεωρούμε το απαρίτητο "know how" για το τί πρέπει να κάνουν και πως θα πρέπει από εδώ και πέρα να εμφανιστούν για να μη χάσουν το τρένο της οχτάδας. Μη δίνετε βάση σε συζητήσεις του τύπου "δεν πάνε πουθενά φέτος έτσι που είναι" ή ''αν δε βάλεις λεφτά δεν προχωράς'', γιατί θα ...εκτεθείτε αν το κάνετε. Όχι μόνο γιατί είναι ακόμη πολύ πολύ νωρίς -καλά καλά Φλεβάρης δεν...μύρισε- αλλά και γιατί οι συγκεκριμένες ομάδες το έχουν ξανακάνει.Ποιο? Να τις πούμε τελειωμένες και αυτές να το "γυρνάνε" και να σηκώνουν μέχρι και την κούπα τον Μάη!

Είπαμε οι εκπλήξεις είναι πολλές, ο ανταγωνισμός πολύ μεγάλος και το χρονικό σημείο που βρισκόμαστε πολύ πρόωρο για να προβούμε σε βαθυστόχαστες αναλύσεις ή σε προφητείες-μαντεψιές. Και οι δύο "αιώνιοι" χρειάζονται ηρεμία, συγκέντρωση και πολλή δουλειά από εδώ και πέρα και η ιστορία τους στο θεσμό μας "αναγκάζει" βαθιά μέσα μας να πιστέψουμε σ'αυτούς και στην πλήρη αντιστροφή του παρόντος,αρνητικού κλίματος. Ίδωμεν. Ο χρόνος θα δείξει. Η πραγματική Ευρωλίγκα τώρα ξεκινάει. Είναι από εκείνες τις περιόδους που ταιριάζει το ρητό: "when the going get's tough, only the tough get going''. Tώρα θα ξεχωρίσουν αυτοί που το θέλουν περισσότερο απ'αυτούς που το περιμένουν έτοιμο να έρθει. Οι άντρες από τα παιδιά. Οι πραγματικά ΚΑΛΕΣ ομάδες από τις ομάδες-πυροτέχνημα. Προσδεθείτε και απολάυστε μπάσκετ!

Και τώρα ψαχνόμαστε...

Καλό είναι, γενικώς, σε κάθε δύσκολη κατάσταση της ζωής μας να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και μέσα από προσεκτική προσέγγιση των γεγονότων να βρίσκουμε την κατάλληλη γιατρειά στο πρόβλημα που εκάστοτε μας ταλαιπωρεί. Το μπάσκετ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση στο παραπάνω...απόφθεγμα.

Η "μαύρη" αλήθεια είναι πως ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή ακροβατεί σε ένα σκοινί. Ψυχολογικά δεν είναι καλά, δεν "πατάει" καλά στο παρκέ, δεν παίζει καλά και γενικά βγάζει στο παρκέ μια εικόνα αποσύνθεσης ,"σκασίματος" και παντελούς έλειψης ψυχολογίας και συγκέντρωσης. Η ήττα με κάτω τα χέρια από την Ζαλγκίρις (75-55) και πολύ περισσότερο η αποκαρδιωτική εικόνα των "ερυθρόλυκων" από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό του αγώνα, δεν επιτρέπει βαθυστόχαστες μπασκετικές αναλύσεις και κουβέντες για άμυνες-επιθέσεις-συστήματα. Ο Ολυμπιακός "βραχυκύκλωσε" από την φοβερά επιθετική άμυνα των παικτών του Σάρας Γιασικεβίτσιους, δεν έβγαλε σε κανένα σημείο σημάδια συγκέντρωσης και ενέργειας ενώ και τα μεγάλα του ατού είτε απουσιάζαν(λέγε με μακρινό σουτ δηλαδή Λοτζέσκι) είτε ήταν...παρόντες-απόντες (Μάντζαρης,Σπανούλης,Πρίντεζης). Και για αυτό έχασε. Τίποτε απολύτως δεν του πήγε καλά.

Δεν έβγαλε ψυχή, δεν βγήκε στο παρκέ για να...μαζέψει καρωτίδες, δεν γυάλιζε το μάτι του όπως σε άλλα,προηγούμενα παιχνίδια. Οι 55 πόντοι που...κατάφερε ο Ολυμπιακός να βάλει (όχι στους Σπερς αλλά) στη Ζαλγκίρις μαρτυρούν το...μέγεθος της μαυρίλας και του προβλήματος και σίγουρα δημιουργούν πολλούς πονοκεφάλους στον κόουτς Σφαιρόπουλο που μετά από 2 εκπληκτικά πρώτα παιχνίδια στο τοπ 16,βλέπει την ομάδα του να παίρνει την μπασκετική κατιούσα. Έχουμε την άποψη πως δε γίνεται να στηρίζεις 100% τον σχεδιασμό σου στην αμυντική λειτουργία και να μην δημιουργείς plays και καταστάσεις επιθετικού παιχνιδιού. Μια πραγματικά μεγάλη ομάδα σίγουρα πρέπει να δίνει μεγάλη έμφαση και στην άμυνα, το ίδιο όμως και στο κομμάτι της επίθεσης. Άλλο να προσπαθείς να παίξεις άμυνα και άλλο να προσπαθείς αρρημανίως απλά να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου. Δε λέμε, κάποιες φορές μπορεί και να σου βγει, δε μπορείς όμως να στηρίζεσαι στον κακό εαυτό του άλλου για να κερδίσεις και όχι στον δικό σου καλό εαυτό. Μάλλον ο Σφαιρόπουλος θεωρεί ότι αυτός ο "καλός εαυτός" των παικτών του είναι αποκλειστικά η άμυνα και μάλλον απο εκεί, από τη συγκεκριμένη φιλοσοφία, ξεκινάνε και τα "σύννεφα".

Τώρα και στο σημείο που βρισκόμαστε, αν ο προπονητής του Ολυμπιακού θέλει να προλάβει το κακό (λέγε με αποκλεισμό από την οκτάδα) και να αντιστρέψει την κατάσταση οφείλει να κάνει ανακατανομή κάποιων ρόλων και, το κυριότερο, να ΗΡΕΜΗΣΕΙ την ομάδα του. Να εμφυσήσει ψυχραιμία και να μπολιάσει με αυτοπεποίθση τους παίκτες του, οι οποίοι δεν έγιναν ξαφνικά ανίκανοι επειδή έχασαν δύο παχινίδια όπως δεν ήταν και οι κορυφαίοι στην Ευρώπη επειδή κέρδισαν τα δύο πρώτα, δύσκολα παιχνίδια. Ο Ολυμπιακός διαθέτει παίκτες που τέτοιες καταστάσεις τις έχουν ζήσει ξανά και ξέρουν τί να κάνουν. Το θέμα είναι να μείνουν ήρεμοι και συγκεντρωμένοι γιατί διαφορετικά, σε καταστάσεις σύγχησης, ακόμη και τα μεγάλα σου πλεονεκτήματα καταλήγουν να σου φάνε την ίδια σου τη σάρκα. Δεν έγινε ξαφνικά "κακή" ομάδα ο Ολυμπιακός ούτε ξέχασαν το μπάσκετ οι παίκτες του απλά υπάρχει ένα εμφανές μπέρδεμα και μια σύγχυση στην ομάδα κάτι που μόνο οι παροικούντες την "ερυθρόλευκη" Ιερουσαλήμ γνωρίζουν που οφείλεται και από που πηγάζει. Ο Γιάννης Σφαιρόπιυλος πιστέυουμε γνωρίζει πολύ καλά τί να κάνει και πώς να το κάνει και θεωρούμε πως θα το καταφέρει. Ο χρόνος θα δείξει. Το κακό της υπόθεσης για τον Ολυμπιακό είναι πως ακολουθούν μεγάλα παιχνίδια απέναντι σε Παναθηναϊκό και Ρεάλ Μαδρίτης (εκτός) και άνεση χρόνου δεν θα υπάρξει. Η χρονιά ουσιαστικά τώρα ξεκινάει για τον Ολυμπιακό...

Παπανικολάου για τώρα, για μετά και για...πάντα!

Είναι αλήθεια πως δεν είναι και ότι καλύτερο για την οποιαδήποτε ομάδα να προβαίνει σε προσθαφαιρέσεις παικτών κατά τη διάρκεια της σεζόν.. Μπερδέματα με τους υπάρχοντες παίκτες, παρεξηγήσεις για τον ρόλο του ενός και του άλλου, "ανακάτεμα" της χημείας του συνόλου και γενικότερα μια αίσθηση "ανακατωσούρας" είναι αυτά που επιφέρει η προσθήκη ενός ή περισσότερων παικτών, γι'αυτό και οι λεγόμενες "σοβαρές" ομάδες στο τοπ επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ συνηθίζουν να μένουν ως έχουν μέχρι το τέλος εκτός εάν παρουσιαστούν λόγοι απείρως σοβαροί. Λόγοι όπως ένας σοβαρός τραυματισμός βασικού παίκτη ή μια εξαιρετική περίπτωση στην αγορά των free agent την οποία δε μπορείς να αγνοήσεις..

Ο Κώστας Παπανικολάου ασφαλώς και αποτελεί μια τέτοια περίπτωση και ακριβώς γι'αυτό το λόγο οι αδελφοί Αγγελόπουλοι δεν έχασαν...νανοσεκόντ και κινήθηκαν άμεσα προς την πλευρά του 26 χρονου Τρικαλινού φόργουορντ προκειμένου να τον φέρουν πίσω στον Πειραιά, 2,5 χρόνια μετά την φυγή του για την Μπαρτσελόνα. Τα ρεπορτάζ αναφέρουν πως οι "ερυθρόλευκοι" τα βρήκαν σε όλα με τον Παπανικολάου για συμβόλαιο έως και το 2019(!) και τώρα το μόνο που απομένει για να ολοκληρωθεί το μεγάλο comeback είναι η συγκατάθεση της Μπάρτσα η οποία με βάση το συμβόλαιο που είχαν υπογράψει, έχει το δικαίωμα να "ματσάρει" την πρόταση οποιασδήποτε ομάδας σε περίπτωση επιστροφής του παίκτη από το ΝΒΑ στην Ευρώπη.


Θεωρούμε πως, αφού οι Καταλανοί δεν ενδιαφέρονται για τον παίκτη, δύσκολα θα χαλάσουν την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Ποτέ δε μπορείς να πεις ποτέ βέβαια στον αθλητισμό, όμως θα ήταν από παράξενο έως χαζό από την πλευρά τους να εντάξουν στο ρόστερ τους έναν αθλητή που έχει συμφωνήσει ήδη με άλλη ομάδα και ο οποίος δεν θα επιθυμεί να αγωνίζεται για λογαριασμό τους. Συν το ότι θα πρέπει αναγκαστικά να τον "δέσουν" με μεγάλο χρονικά και οικονομικά συμβόλαιο. Πράγμα που μάλλον καμιά από τις δύο πλευρές δεν επιθυμεί. Ίσως οι Ισπανοί να θελήσουν να κερδίσουν κάποια χρήματα από όλο αυτό,ίσως να φοβηθούν να επιτρέψουν στον Ολυμπιακό να ενισχυθεί σε τέτοιο βαθμό τη στιγμή μάλιστα που παλεύουν και στον ίδιο όμιλο στο τοπ16.

Μπερδεμένη κάπως η κατάσταση, η ουσία όμως δεν αλλάζει. Ο Παπανικολάου τα βρήκε με τον Ολυμπιακό και κερδισμένοι από αυτό το ντιλ θα βγουν κι οι δύο. Ο Ολυμπιακός γιατί επαναφέρει στις τάξεις του έναν παίκτη από τα σύμβολα της ιστορίας του συλλόγου, δεμένο με τον κόσμο και "μπολιασμένο" με το "ερυθρόλευκο" DNA ο οποίος δεν θα χρειαστεί καθόλου χρόνο προσαρμογής και ο Παπανικολάου από την πλευρά του θα επανέλθει σε μια ομάδα με υψηλούς στόχους, που τον ξέρει και τον εμπιστέυεται και στην οποία θα μπορέσει και πάλι να βρει τον πραγματικό του μπασκετικό εαυτό.


Σίγουρα η επιστροφή του Παπανικολάου, ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΧΑΛΑΣΕΙ ΟΛΑ Η
ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ, αποτελεί κίνηση που αλλάζει τις ισορροπίες και στην Ευρωλίγκα και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Πολλοί θα πουν "που θα τους χωρέσει όλους αυτούς ο Σφαιρόπουλος, δε βγαίνουν τα κουκιά", άλλοι θα πουν "δεν είναι στην κατάσταση που ήταν ο Παπανικολάου, δεν μπορεί να βοηθήσει αυτή τη στιγμή" και κάποιοι άλλοι θα θριαμβολογήσουν υποστηρίζοντας "θα τα σαρώσει όλα τώρα ο Ολυμπιακός, γίνεται ασυναγώνιστος με τον Παπανικολάου".


Η αλήθεια, όπως πάντα, βρίσκεται κάπου στη μέση. Ο Ολυμπιακός φέρνει πίσω τον Παπανικολάου, γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς! Αυτή είναι η αλήθεια! Μιλάμε για έναν από τους παίκτες του "κορμού" του θρυλικού back2back, Έλληνα διεθνή, που έχει δεθεί σε απίστευτο βαθμό με τους φιλάθλους και έχει μπει απόλυτα στο πνεύμα της ομάδας και στον οποίο θα μπορέσει να στηριχθεί τα επόμενα χρόνια και να"χτίσει" πάνω του και δεν θα ήταν δυνατό να απαρνηθεί έτσι απλά να αφήσει έναν τέτοιο παίκτη να πάει σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή ομάδα, τη στιγμή ειδικά που ο ίδιος ο παίκτης έδειξε έμπρακτα και με κάθε τρόπο τη θέληση του να επιστρέψει, με λιγότερα μάλιστα χρήματα από όσα του προσέφεραν ο ΠΑΟ και η Λοκομοτίβ Κουμπάν!

Σίγουρα το υπάρχον ρόστερ του Ολυμπιακού θα επηρεαστεί και θα υποστεί κάποιους κλυδωνισμούς, αφού σίγουρα κάποιοι παίκτες θα δουν το χρόνο και το ρόλο τους να ελαττώνεται ή και θα βγουν εντελώς από το ροτέισον όμως ,πολύ απλά, οι Αγγελόπουλοι δεν ήταν δυνατό να αφήσουν αυτή την ευκαιρία ανεκμετάλευτη. Ο Πααπανικολάου δεν έρχεται για να δώσει βοήθειες στο υπάρχον δυναμικό, ούτε αποτελεί περίπτωση "αναλώσιμου" παίκτη. Έρχεται για τώρα, για του χρόνου και για όσο τελικά μείνει τούτη τη φορά στο ΣΕΦ. Είναι franchise player, παίκτης πάνω στον οποίο οι "ερυθρόλευκοι" μπορούν να στηριχθούν τα επόμενα χρόνια, τη στιγμή ειδικά που παίκτες σαν τον Σπανούλη ακόμα και τον Πρίντεζη μεγαλώνουν και χρειάζονται αρκετές "ανάσες". Και οι "ανάσες"
αυτές που θα δώσει ο Παπανικολάου θα είναι ποιοτικές, ηγετικές και καμιά δικαιολογία του στυλ "δε χωράει στο ρόστερ" δεν θα μπορούσε να αποτρέψει τους Αγγελόπουλους από το να φέρουν ξανά στο λιμάνι έναν παίκτη-σύμβολο του μπασκετικού Ολυμπιακού. Είπαμε, τώρα το λόγο έχει η Μπαρτσελόνα, από τη στιγμή όμως που ο ίδιος ο παίκτης έχει συμφωνήσει δείχνοντας πόσο πολύ θέλει να επιστρέψει, τα πράγματα φαίνεται να έχουν πάρει το δρόμο τους....

Τώρα αρχίζουν τα...ωραία για την εθνική!

Η πρώτη φάση του Ευρωμπάσκετ ολοκληρώθηκε, τα ματσάκια με ομάδες τύπου Ολλανδίας, Σκοπίων και Γεωργίας τελείωσαν και τώρα, έφτασε η ώρα για το...πραγματικό μπάσκετ και τα νοκ-άουτ παιχνίδια.

Τώρα θα φανεί πόσα...απίδια βάζει ο σάκος για την εθνική μας που καλείται πρώτα απ'όλα να δείξει την πρέπουσα σοβαρότητα απέναντι στο Βέλγιο, να ξεμπερδέψει χωρίς μεγάλες απώλειες-ου μην κούραση, τραυματισμούς, μεγάλη καταπόνηση κτλ- και να περιμένει τον αντίπαλό της στην οκτάδα που θα είναι, βάσει μπασκετικής λογικής, η Ισπανία, εκτός κι αν ο Γκορτάτ, ο Σλότερ και οι λοιποί Πολωνοί υπήκοοι έχουν αντίρρηση και καταφέρουν να την εκφράσουν απέναντι στους κακούς μας δαίμονες Ίβηρες!

Τα ψέμματα έχουν τελειώσει και είναι η ώρα να παίξει η εθνική μας το μπάσκετ που θέλει-και μπορεί. Μέχρι τώρα κατά την ταπεινή μας άποψη, η Ελλάδα δεν έπαιξε σπουδαίο μπάσκετ. Ούτε καν καλό. Σίγουρα κράτησε δυνάμεις, δεν έπαιξε άμυνα στα όρια της -κι αυτό εν πολλεί είναι και θέμα διάθεσης-, δεν ζορίστηκε ιδιαίτερα και γενικά δεν κλήθηκε να...λύσει πολλούς "γρίφους" πάνω στο παρκέ. Μην ακούτε τί λένε και πολύ περισσότερο τι γράφουν ορισμένοι. Βαρεθήκαμε και στο περσινό Μουντομπάσκετ, μετά το εντυπωσαιακό ξεκίνημα, να ακούμε και να βλέπουμε παντού, σε σάιτ, εφημερίδες και μπλογκ, παντού διθυράμβους.. ''Πετάει η Ελλάδα'', ''τους έκανε ξανά ομάδα ο Κατσικάρης'', ''ταβάνι ο ουρανός γι'αυτή την εθνική'' και άλλα τέτοια μεγαλόστομα και εύκολα λόγια της στιγμής και του ενθουσιασμού αντί της σκέψης και της ηρεμίας πριν το δύσκολο στόχο. Μετά από 2 μέρες ήρθαν οι Σέρβοι, μας...πετσόκοψαν με μια 20άρα στο κεφάλι και...τα είχαμε να τα λέγαμε!

Το Βέλγιο θα το νικήσει η εθνική μας, εύκολα, δύσκολα ή πολύ δύσκολα. Έχει το απαραίτητο μπασκετικό know how για τέτοιες αναμετρήσεις σε σχέση με τους Βέλγους που παίζουν νοκ άουτ ματς μια φορά στα...20 χρόνια και αν. Όμως. Αν παρουσιαστεί νωθρή, "παγωμένη" και χωρίς αποφασιστικότητα στην ΑΜΥΝΑ τότε θα έχει πολλά μα πολλά προβλήματα. Και το Βέλγιο θα της βγει η ψυχή να το αποκλείσει και στη συνέχεια θα ζήσει εφιάλτες από τον Γκασόλ και την παρέα του που εάν βρει ελέυθερους χώρους, αμαρκάριστα σουτ από την περιφέρεια και υπνωτισμένους παίκτες στα πικ εν ρολ, τις περιστροφές και τα μπλοκ άουτ, σε τελειώνει χωρίς...πρώτες, δεύτερες ή τρίτες σκέψεις!

Ξαναλέμε εμάς η Ελλάδα έως τώρα δεν μας έπεισε. Από μια ομάδα με τέτοιο ταλέντο και τέτοιο βάθος στον πάγκο, περιμέναμε ακόμα και στην πρώτη φάση να δούμε μια ομάδα που ανά πάσα στιγμή θα σου εμπνέει εμπιστοσύνη και σιγουριά! Που θα την παρακολουθείς και θα την χαίρεσαι. Όπως την εθνική του Παναγιώτη Γιαννάκη. Δεν κάνουμε συγκρίσεις, ούτε προπονητών ούτε παικτών απλώς η αύρα που είχε εκείνη η εθνική ήταν απείρως καλύτερη από την τωρινή. Κι ας μην το γράφει ή λέει κανένας, επειδή ντε και καλά θέλουμε σύγχρονους προπονητές, με μοντέρνο μπάσκετ. Αλλά γι'αυτά θα έχουμε χρόνο να τα γράψουμε πιο αναλυτικά μετά το τέλος της διοργάνωσης όταν και θα κάνουμε το "ταμείο".

Αυτό που τώρα χρειάζεται η εθνική μας είναι ενότητα, αποφασιστικότητα και επίδειξη μπασκετικού αλτρουισμού. Τώρα ξεχωρίζουν οι άντρες από τα παιδάκια και οι σκληροί από τους μαλθακούς. Τώρα θα φανεί ποιος το θέλει πραγματικά και ποιος μπορεί να το πετύχει. "When the going get's tough, only the tough get going" λένε τα αμερικανάκια και εν πολλοίς συνοψίζουν όλα τα παραπάνω που γράψαμε. Vamos Ελλάδα!