ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ

"For the love of the game" λένε οι Αμερικανοί και,για μια ακόμη φορά,έχουν δίκιο..Και μόνο για τα δύο φοβερά "back to back" παιχνίδια που είδαμε Τρίτη και Τετάρτη,με τους Σέρβους και τους Αργεντινούς να...ξαποστέλνουν Ισπανούς και Βραζιλιάνους αντίστοιχα,νομίζουμε πως αξίζει που είδαμε αυτό το Μουντομπάσκετ και που,γενικά,μας αρέσει να βλέπουμε μπάσκετ.Η αποθέωση της επίθεσης και του θεάματος ήταν και τα δύο παιχνίδια,με τεράστιους παίκτες να δίνουν προσωπικές παραστάσεις(Σκόλα-Χουέρτας και Ναβάρο-Τεόντοσιτς)και με το σκορ να κρέμεται από μια κλωστή απ'το πρώτο έως και το τελευταίο δευτερόλεπτο.Και,ξέρετε,το μπάσκετ αυτό είναι:τρίποντα,καρφώματα και,όταν χρειαστούν,και τάπες και κλεψίματα και οργανωμένες άμυνες..Όχι να ταμπουρωνόμαστε,να φοβόμαστε να τρέξουμε και να σουτάρουμε και να το...φιλοσοφούμε για πολύ..
Στο πρώτο ματς,οι Αργεντίνοι έστειλαν πίσω στο Ρίο τον Μπαρμπόσα και την παρέα του,με τον Λουίς Σκόλα να παραδίδει μαθήματα μπάσκετ ανωτάτου επιπέδου(37 πόντους "έριξε" ο αθεόφοβος).Η Αργεντινή έδειξε τί σημαίνει η συσπείρωση και η ενότητα σε μία ομάδα και κατάφερε για μία ακόμα φορά να παραμείνει ψηλά σε μια μεγάλη διοργάνωση και να κρυφοκοιτάζει και πάλι προς τα μετάλλια.Κατανεμημένοι ρόλοι,εξαιρετική άμυνα και ψύχραιμες και σωστές αντιδράσεις απέναντι σε δύσκολες αμυντικές φάσεις του αγώνα.Τα πράγματα βέβαια τώρα δεν είναι-και πάλι-εύκολα για τους "γκαούτσος" καθώς η Λιθουανία του Λίνας Κλέιζα,μόνο για αστεία δεν θα έχει διάθεση στον αυριανό προημιτελικό..
Όσο για το άλλο ματς,τί να πρωτοπεί κανείς..Από τη στιγμή που άρχισε σε έβαζε στην...πρίζα!Φοβερή ευστοχία κι από τις δύο ομάδες,διάθεση για θέαμα,με λίγα λόγια ένα μπασκετικό σόου.Καταπληκτικό "στήσιμο" της Σερβίας από τον Ντούσαν Ίβκοβιτς και φυσικά ακόμη πιο καταπληκτικό κι ανεπανάληπτο το μπάζερ μπίτερ του Μίλος Τεόντοσιτς από τα 10 μέτρα,στη μούρη του δύσμοιρου Γκαρμπαχόσα που έστειλε τη Σερβία,για πρώτη φορά μετά το 2002,σε ημιτελικά Μουντομπάσκετ!Διψασμένοι και "σκυλιασμένοι" για διάκριση οι Σέρβοι,γαλουχούνται σιγά σιγά σε μεγάλα μπασκετικά ραντεβού,"χτίζουν" χαρακτήρα και δημιοργούν,ξανά ,μια μεγάλη ομάδα.Για τον Τεόντοσιτς,το μόνο που έχουμε να πούμε είναι πως είναι "ψυχρός εκτελεστής",ίσως ο τελευταίος στο σημερινό ευρωπαικό μπάσκετ..Κρύο αίμα,μεγάλη καρδιά και...πολλά κιλά "καρύδια".."This guy has...guts" που θα'λεγαν κι οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι..!
Οι Ισπανοί απ'την άλλη πλευρά,πληρώνουν την υπεροψία τους και την κακή γενικά κατάστασή τους και αποχαιρετούν πολύ νωρίς αυτή τη διοργάνωση..Κάποτε θα συνέβαινε..
Υ.Γ.1:Το Σερβία-Τουρκία στα ημιτελικά είναι ΣΠΑΝΙΟ ντέρμπι..Ας ελπίσουμε οι διαιτητές να μην το χαλάσουν...
Υ.Γ.2:Πιστεύουμε πως μετά το σημερινό κρεσέντο του(17 πόντοι,με 5/6 τρίποντα),ο Μάρκο Κέσελι έγινε πια αναγνωρίσιμος στο ελληνικό(κι όχι μόνο)κοινό.Η άνεση και η...φινέτσα με την οποία βάζει τα τρίποντα είναι μοναδικά και αποδεικνύει γιατί τον επέλεξε ο Ίβκοβιτς(και)για τον Ολυμπιακό που φτιάχνει.Ένας μεγάλος σουτέρ γεννιέται.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ..

Ενός κακού,μύρια έπονται,λέει ο θυμόσοφος λαός μας και αυτό,δυστυχώς,βρίσκει απόλυτη ανταπόκριση στην περίπτωση της εθνικής μας..
Έπεσε το ξύλο στο "φιλικό" με την Σερβία,χάλασε το κλίμα,δημιουργήθηκε άγχος και ταραχή για τις τιμωρίες,άλλαξε η σύνθεση της δωδεκάδας(αναγκαστικά Βουγιούκας αντί Βασιλειάδη)και όλα αυτά μαζί οδήγησαν στην κακή παρουσία μας στο Μουντομπάσκετ και στην ήττα από την Ισπανία και τον πρόωρο αποκλεισμό από τους "8" της διοργάνωσης..Η ομάδα μας ήταν ξεκάθαρο πως δεν έπαιζε όπως τα φιλικά του καλοκαιριού-της έλειπαν η ζωντάνια,η φρεσκάδα και το καθαρό μυαλό,της έλειπαν βέβαια και το "βάθος" αλλά και η άμεση βοήθεια από τον πάγκο(από αναπληρωματικούς και τεχνικό επιτελείο).Το "σούσουρο" που καλλιεργήθηκε μετά τον αγώνα με την Τουρκία σχετικά με τον αν πρέπει να νικήσουμε ή να χάσουμε τον αγώνα με τη Ρωσία,έκανε ακόμη χειρότερα τα πράγματα και αναπόφευκτα φτάσαμε τελικά να παίξουμε με τους κακούς μας δαίμονες(χωρίς εισαγωγικά..)Ισπανούς στους 16 κιόλας..
Σ'αυτό το ματς,η εθνική μας πάλεψε το παιχνίδι,όσο της το επέτρεπαν το βάθος και οι λύσεις της αλλά και οι διαιτητές,οι οποίοι αν και δεν διαμόρφωσαν κατά την άποψή μας αποτέλεσμα,εντούτοις ήταν κακοί και έπαιζαν καθαρά Ισπανία,στο μεγαλύτερο μέρος του ματς.Ο Ζήσης έκανε μεγάλο ματς,ο Φώτσης το ίδιο,ο Σχορτσανίτης πάλευε,ώρες ώρες,μόνος του με όλη την ισπανική φροντ-λάιν και ο Διαμαντίδης ήταν απίστευτος και συγκινιτικός βγάζοντας άμυνες,οργανώνοντας και σκοράροντας όποτε η μπάλα "έκαιγε"..
Για πρώτη φορά στο εφετινό τουρνουά και για ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ με την φανέλα της εθνικής,ο Διαμαντίδης φώναξε "παρών" και μας έκανε να καταλάβουμε τί παίκτη θα χάσει η εθνική από του χρόνου..Ο 30χρονος γκαρντ,ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική κι αυτό αποτελεί κατά τη γνώμη μας το μεγαλύτερο πλήγμα από το φετινό Μουντομπάσκετ..Ο "βάλτο αγόρι μου",ο άνθρωπος που χάρισε στην Ελλάδα τόσες και τόσες στιγμές δόξας,ο παίκτης που ποτέ δεν θυσίαζε την ομάδα για το "εγώ",ο παίκτης που τα έκανε ΟΛΑ μέσα στο παρκέ,δεν θα είναι πια κοντά στην εθνική ομάδα κι αυτό είναι σίγουρα ένα μεγάλο πλήγμα..Φυσικά και η Ελλάδα έχει πληθώρα ταλαντούχων παιδιών που θα στελεχώσουν τη εθνική,όμως αυτή η πρόωρη αποχώρηση μας στεναχωρεί γιατί και πολλά είχε ακόμη να δώσει ο Διαμντίδης αλλά και θα ήταν αυτός που θα ομαλοποιούσε το πέρασμα από την τωρινή στην επόμενη γενιά παικτών,όντας ο ηγέτης της ομάδας.
Η εθνική ούτε αρχίζει,ούτε και τελειώνει στον Διαμαντίδη ή στον οποιονδήποτε παίκτη..Είναι όμως πάντα δύσκολο να χάνεις ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια που έβγαλε αυτή η χώρα..Τώρα,πλέον,είναι η σειρά των νέων παιδιών να πάρουν θέση "μάχης" και να δώσουν συνέχεια 'αυτά που πέτυχε αυτή η τεράστια ομάδα..Γι'αυτό και είναι αναγκαίο και απαραίτητο οι ελληνικές ομάδες,είτε μικρές είτε μεγάλες,να εμπιστευτούν σιγά σιγά τα πολλά και ταλαντούχα νέα παιδιά,δίνοντάς τους ρόλους και μετατρέποντάς τα έτσι σιγά-σιγά σε άντρες,που θα αποτελέσουν και το μέλλον της εθνικής και του ελληνικού μπάσκετ..
Υ.Γ.:Κύριε Καζλάουσκας,ευχαριστούμε αλλά δεν θα...πάρουμε άλλο!Είναι ώρα να αναλάβει την εθνική ομάδα ένας νέος Έλληνας κόουτς,με φρέσκες ιδέες και φιλοσοφία που να αντιστοιχεί στο σύγχρονο μπάσκετ..Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι.Υπάρχει ο Σφαιρόπουλος,υπάρχει ο Ζούρος,υπάρχει ο Μπαρτζώκας,προπονητές που έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στους συλλόγους τους.Μία ευκαιρία τους αξίζει.

ΑΛΛΟ ΗΘΙΚΟΣ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΝΟΗΤΟΣ..

Η εθνική μας,λοιπόν,έχασε από τους Ρώσους,βγήκε τρίτη και τελικά παίζει με την...Ισπανία!Οι Γάλλοι,ως γνήσιοι λούζερ,βλέποντας την ήττα μας έκατσαν κι έχασαν από την Νέα Ζηλανδία,ώστε να αποφύγουν τους Ίβηρες,τους οποίους κι έστειλαν πάνω μας.Μην περιμένετε τώρα να κριτικάρουμε την ομάδα μας που "έκατσε κι έχασε" ή που "ντρόπιασε το θεσμό",όπως ισχυρίστηκε ο-τουλάχιστον αστείος-Μπλατ,αλλά ούτε και να ειρωνευτούμε τους παίκτες της εθνικής μας,όπως έκανε ο σενιόρ Τάνιεβιτς μιλώντας μετά το ματς στον Μπουρούση(που λίγο έλειψε να του την...ανάψει και,μεταξύ μας,κρίμα που δεν το'κανε).
Όταν μιλάμε για την εθνική Ελλάδας στο μπάσκετ και σχολιάζουμε τους συγκεκριμένους παίκτες,θα πρέπει να προσέχουμε τί λέμε,πώς το λέμε και γιατί το λέμε.Πρόκειται για την ομάδα που εδώ και 5-6 χρόνια διδάσκει μπάσκετ(με την απίστευτη επιθετική άμυνα) και αποτελείται από παίκτες που έχουν προσφέρει κι έχουν κερδίσει πολλά στο μπασκετικό στερέωμα.Κι αν κάποιος πει "πάντα πρέπει να παίζεις για νίκη κι όχι να κάτσεις να χάνεις",εμείς θα του απαντήσουμε πως δεν "καθίσαμε να χάσουμε",απλά δεν αντιμετωπίσαμε το ματς ως "do or die",αλλά πολύ χαλαρά,πράγμα λογικότατο από τη στιγμή που αν νικάγαμε θα πέφταμε(αν περνάγαμε το χιαστί)πάνω στους Αμερικάνους,που για δεύτερη σερί διοργάνωση απλά ΔΕΝ θα ξαναχάσουν από την εθνική μας.Άλλο να είσαι ηθικός και άλλο...βλάκας,γιατί μη μας πείτε πως αν εσείς παίζατε χτες θα θέλατε να νικήσετε..Μόνο που θα σκεφτόσασταν τον Ντουράντ και τον Μπίλαπς,αμέσως θα καθόσασταν στ'αυγά σας ώστε να τους αποφύγετε..Κι εν τέλει,αυτή είναι και η "μπασκετική" λογική..Ηθική-ανήθικη δεν ξέρουμε,αλλά αυτή είναι..Κι όταν αγωνίζεσαι σ'ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα,αυτό που θέλεις είναι να πας όσο το δυνατόν πιο μακριά,για να δοξάσεις τη χώρα σου αλλά και τον εαυτό σου,χωρίς να σκέφτεσαι να κάνεις επίδειξη αρχαιοελληνικού ήθους..Η μοναδική επίδειξη που οφείλει και πρέπει να κάνει τώρα η Ελλάδα είναι μέσα στο παρκέ,αύριο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη..Μια νίκη επί των υπεροπτών Ισπανών,θα βουλώσει στόματα και θα διώξει "φαντάσματα"!
Υ.Γ.:Καλά θα κάνουν όλοι αυτοί οι άσχετοι με το μπάσκετ,που βγαίνουν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις και λένε το μακρύ και το κοντό τους,ζηλέυοντας τις επιτυχίες αυτής της ομάδας σε αντίθεση με τις αποτυχίες της αντίστοιχης ανύπαρκτης του ποδοσφαίρου,να σταματήσουν γιατί μία ενδεχόμενη νίκη με την Ισπανία θα τους αναγκάσει να κάνουν την γνωστή...κωλοτούμπα τους και ν'αρχίσουν πάλι τους διθυράμβους..

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ?

Μόνο η γνωστή σε όλους μας εθνική Ελλάδας,η ομάδα που παλεύει όλα τα ματς μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και που ποτέ δεν παρατάει ένα ματς,δεν ήταν αυτή που είδαμε σήμερα απέναντι στην-σκληροτράχηλη και καλοδουλεμένη-Τουρκία.
Κακό ματς από την εθνική μας,που σε κανένα σημείο δεν κατάφερε να περιορίσει τη δράση του...δαίμονα Ιλιασόβα αλλά ούτε και τα πολλά πικ εν ρολ των Τούρκων,που με αιχμές τους Ασίκ και Ερντέν, μας "πλήγωναν" μέσα στο καλάθι.Ειδικά ο Ιλιασόβα έκανε ένα από τα ματς της ζωής του.Το μάτι του ανθρώπου...γυάλιζε επικίνδυνα και το καταλάβαινες αυτό από το δολοφονικό ύφος που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό του μετά από κάθε καλάθι(κι ήταν πολλά..)που μας έβαζε.Γενικώς ψυχωμένοι εμφάνιση των Τούρκων μπροστά στο κοινό τους και κακή εμφάνιση απ'την πλευρά μας.Με φωτεινή εξαίρεση τον Διαμαντίδη που "σκύλιαζε" και πάλευε μόνος του θαρρείς ώρες-ώρες ανάμεσα στα θηρία στην άμυνα και τον ψυχωμένο-όπως πάντα-Μπουρούση,κανένας παίκτης της εθνικής μας δεν έβγαλε στο παρκέ αυτά που περιμέναμε να δούμε σε ένα "τελικό" σαν τον αποψινό.Η ήττα με 76-65 είναι φυσικό επακόλουθο και περιπλέκει αρκετά τα πράγματα για τη συνέχεια.
Έτσι που έρχονται τώρα τα πράγματα και βλέποντας και τους πρωταθλητές Ευρώπης και κόσμου Ισπανούς να χάνουν και από τους Λιθουανόυς και να οδεύουν προς την τρίτη θέση στον όμιλο τους,μπαίνουμε σε σκέψεις σχετικά με τον αν θα πρέπει να κερδίσουμε την Ρωσία και να βγούμε δεύτεροι,παίζοντας στους 16 με Ισπανία(!)και αν περάσουμε στους 8 με την Αμερική ή αν θα πρέπει να κάτσουμε να χάσουμε,να βγούμε τρίτοι και να έχουμε σαφώς πιο βατή συνέχεια,απέναντι σε ομάδες σαν τη Γαλλία,την Λιθουανία,την Αργεντική και πάει λέγοντας..
Το ερώτημα είναι όντως πολύ δύσκολο να απαντηθεί,αφού ναι μεν αν κάτσουμε να χάσουμε αποφεύγουμε τα δύο μεγαθήρια,πολλές φορές όμως αυτό γυρίζει "μπούμερανγκ" όπως έχει αποδειχτεί και στο παρελθόν και ίσως να την πληρώσουμε στη συνέχεια..Η μόνη "απάντηση",νομίζουμε θα είναι η βελτίωση,σε κάθε τομέα,της ομάδας μας.Αν οι παίκτες και το προπονητικό επιτελείο μας(το τονίζουμε κι αυτό..)παρουσιαστούν στη συνέχεια όπως μπορούν και όπως μας έχουν συνηθήσει τόσα χρόνια,τότε με όποιον και να παίξουμε έχουμε τύχη και μάλιστα μπόλικη(όσο μπορείς να το πεις αυτό έχοντας να αντιμετωπίσειςΙσπανία και  πιθανόν διαδοχικά τις ΗΠΑ,βέβαια!).Αν παραμείνουμε "υπνωτισμένοι" και παίζουμε το ίδιο υποτονικά και άσχημα,τότε με όποιον και να παίξουμε δεν έχουμε να ελπίζουμε σε τίποτε..Όπως και να'χει,ελπίζουμε προπονητές και παίκτες να τα βάλουν κάτω,να δουν πού έκαναν λάθος και να το...πάρουν ξανά απ'την αρχή,όπου χρειάζεται.Την μπασκετική ικανότητα,αποδεδειγμένα την έχουν..Μένει να δούμε την αντίδραση και σε επίπεδο ψυχολογίας.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΜΕ...ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΡΕΝΑ!

Οι Αμερικάνοι πήγαν στην Τουρκία για να πάρουν ξανά...σπίτι τους τα σκήπτρα του παγκοσμίου μπάσκετ μετά από 16 χρόνια(Καναδάς '94)και όπως φαίνεται δεν θα έχουν και μεγάλο πρόβλημα να το πετύχουν!Η ομάδα του Σιζέφσκι μπορεί να μην είναι Dream Team και να μην έχει στο ρόστερ της Κόμπι και Λεμπρον,διαθέτει όμως αστείρευτο ταλέντο,μεγάλη "δίψα" για διάκριση και,το κυριότερο,στερείται ρεβανσισμού και υπεροψίας,τα οποία στο παρελθόν τους οδήγησαν σε μαζεμένες αποτυχίες.Βλέποντας ένα ματς αυτής της ομάδας,καταλαβαίνεις πραγματικά τί σημαίνει ασφυκτική πίεση στην άμυνα,τρέξιμο στο ανοιχτό γήπεδο και πλουραλισμός στις επιθετικές επιλογές.Οι Μπίλαπς,Ρόουζ,Ντουράντ,Όντομ αλλά και οι Γκόρντον,Ιγκουοντάλα και Ουέστμπρουκ,διδάσκουν μπάσκετ,ευστοχοντας από όπου κι όποτε θέλουν,κλέβοντας συνεχώς μπάλες και τελειώνοντας με εντυπωσιακά καρφώματα και γενικώς,δεν αφήνουν τον αντίπαλο ούτε μία στιγμή να νιώσει ότι έχει ελπίδα να πάρει κάτι απ'τον αγώνα.Το ένιωσαν στο πετσί τους αυτό και οι Κροάτες και οι Σλοβένοι,που χωρίς πολλά-πολλά υποτάχθηκαν στην αμερικανική ομάδα κι είπαν και...ευχαριστώ που δεν έχασαν με 40-50 πόντους.

Δεν λέμε ότι είναι ανθρωπίνος αδύνατον να χάσουν οι Αμερικάνοι,είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο.Θα πρέπει να κάνεις το τέλειο παιχνίδι,να βρεις όλα τα "κουμπιά" τους και να τους...απενεργοποιήσεις τουλάχιστον στο 80%,για να μπορείς να λες ότι έχεις τύχη.

Και δεν είναι μόνο οι αλτικές ικανότητες και προσόντα,η ευστοχία και ο τρόπος παιχνιδιού που τους καθιστούν "άτρωτους" τους εκ Αμερικής φίλους μας.Το κίνητρο και η τεράστια επιθυμία για μία εθνική διάκριση,που θα τους ανεβάσει περισσότερο στην αντίληψη των συμπατριωτών τους,είναι αυτό που καθιστά αυτά τα νεαρά παιδιά ως ξεκάθαρο φαβορί.Μην ξεχνάμε πως πρόκειται για ΝΒΑερς που βρίσκονται στην απαρχή της καριέρας τους(με εξαίρεση Όντομ,Μπίλαπς)χωρίς να έχουν κερδίσει ακόμη ούτε την φήμη του σούπερ-σταρ,αλλά ούτε και κάποιον τίτλο.Το Μουντομπάσκετ,λοιπόν,αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο γι'αυτούς,ώστε να αποδείξουν τί αξίζουν,να τους υπολογίζουν ακόμη περισσότερο στο μέλλον αλλά και,γενικά,ώστε να γίνουν από μεγάλα ταλέντα,έτοιμοι και καταξιωμένοι μπασκετμπολίστες που βοήθησαν τη χώρα τους να ανέβει και πάλι στο πρώτο σκαλί του βάθρου.Ζητείται αντίπαλος,λοιπόν..!

ΖΗΣΗΣ,ΜΠΟΥΡΟΥΣΗΣ,ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ ΚΑΙ...1-0

Νικηφόρα ξεκίνησε η εθνική μας στο Μουντομπάσκετ,κάμπτωντας την-μεγαλύτερη του αναμενομένου-αντίσταση της Κίνας με 89-81.
Το παιχνίδι μπορεί να χαρακτηριστεί ως...παράξενο,όχι μόνο εξαιτίας των σημαντικών απουσιών της ομάδας μας,αλλά και εξαιτίας της συνεχούς άμυνας ζώνης των Κινέζων όπως και της ασυνήθιστης ευστοχίας τους στα μακρινά σουτ,που τους επέτρεψε και να παραμένουν συνεχώς σε επαφή με το σκορ.Η εθνική μας τα βρήκε "σκούρα" απέναντι στην σφιχτή αυτή Κινεζική άμυνα,καταφέρνοντας όμως και πάλι να ξεφεύγει με 10-12 πόντους στο σκορ,χωρίς όμως να μπορεί να κρατάει αυτή τη διαφορά,αφού οι Κινέζοι με τον Γι να κάνει μεγάλο ματς και με τους Ουάνγκ και Γιούε να τον ακολουθούν,κατάφεραν μέχρι και να περάσουν μπροστά στο σκορ με 65-66 στο 32'!Μερικά παλικαρίσια καλάθια του Σπανούλη,οι "εκτελέσεις" του Ζήση από την περιφέρεια και ο δυναμισμός και το τσαγανό του Μπουρούση,όμως,μέσα κι έξω απ'τα καλάθια,ξαναέδωσαν το προβάδισμα στην εθνική μας και διαμόρφωσαν το τελικό αποτέλεσμα,που μας χαροποιεί μεν,μας βάζει σε σκέψεις δε,κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε.Πέραν της ζώνης,θα πρέπει να μας προβληματίσουν τα λίγα-σε αντίθεση με τα συνηθισμένα μας στάνταρ-κλεψίματα και αιφνιδιασμοί,τα πολλά χαμένα αμυντικά ριμπάουντ,αλλά και το πώς θα περάσουμε περισσότερο την μπάλα κοντά στο καλάθι,ιδιαίτερα στο αυριανό ματς,όπου και πάλι θα στερηθούμε των δύο βασικών μας ψηλών.
Κάθε αρχή και δύσκολη,όμως,γι'αυτό και περιμένουμε από την εθνική στα επόμενα παιχνίδια να δείξει ποια πραγματικά είναι και τί πράγματι μπορεί να καταθέσει στο παρκέ.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟ...ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ!

Είχε προαναγγελθεί ως ο "αγώνας-όνειρο",αλλά έτσι όπως εξελίχτηκε κατέληξε αγώνας...εφιάλτης!Η Εθνική μας δεν μπόρεσε ούτε στο ελάχιστο να κοντράρει την team USA,χάνοντας με 59-87,το κυριότερο όμως είναι πως δεν έδειξε ούτε το 50% των όσων είναι ικανή να κάνει πάνω στο παρκέ,απογοητεύοντας τους 14.000 νοματαίους που βρέθηκαν στο Ο.Α.Κ.Α. για να την...προυπαντήσουν ενόψει του Μουντομπάσκετ της Τουρκίας.
Είναι αλήθεια πως τους φοβηθήκαμε υπερβολικά τους Αμερικάνους.Δεν λέμε,καλοί χρυσοί οι Μπίλαπς,Ντουράντ,Ιγκουοντάλα,Όντομ και σία,σε καμία περίπτωση όμως αυτοί οι παίκτες δεν είναι τόσο....απείρως ανώτεροι της Ελλάδας.Απλώς,τα παιδιά έχουν μεγαλώσει μέσα σε άλλες συνθήκες,με διαφορετική νοοτροπία και αρχές,έχοντας μια...μπάλα μπάσκετ στην αγκαλιά τους.Και,βεβαίως βεβαίως,έχουν και μεγαλύτερα αλτικά και αθλητικά προσόντα και από εμάς αλλά κι από όλους τους Ευρωπαίους.Το έβλεπες αυτό εξάλλου,όταν ο Ντέρικ Ρόουζ διίσχυζε το παρκέ σε 3-4 '',όταν έκαναν...πτήσεις προς το καλάθι ο Ντουράντ,ο Ιγκουοντάλα και ο Ρούντι Γκέι ή όταν έβαζε καλάθι απ'όπου ήθελε ο Έρικ Γκόρντον(φοβερός σουτέρ,θα ακουστεί πολύ στο μέλλον).Γενικώς,το...κατέχουν καλύτερα το τόπι οι άνθρωποι,οι οποίοι συν τοις άλλοις ήταν και άριστα διαβασμένοι από το "κάζο" του 2006 στη Σαιτάμα.Κομμένα τα πολλά πικ εν ρολ της Εθνικής μας χτες και γενικά μία συνεχής...αγρανάπαυση από τους Αμερικάνους οι οποίοι έμοιαζαν και σαν να θέλουν να πάρουν μία μορφή "εκδίκησης" για εκείνο το αλλήστου μνήμης 101-95.
Στα ελαφρυντικά της εθνικής μας,πέρα από τις σημαντικές απουσίες των δύο βασικών ψηλών Μπουρούση Σχορτσανίτη,συγκαταλέγεται νομίζουμε και η...κλοτσοπατινάδα με τους Σέρβους την  περασμένη εβδομάδα,η οποία όσο κι αν ξεπεράστηκε είναι σίγουρο πως έστω και λίγο επηρεάζει ακόμα τους διεθνείς,αφού οι τιμωρίες της FIBA αναμένονται με αγωνία από όλους.Είναι σίγουρο,πάντως,πως άμα τη επιστροφή των δύο ψηλών αλλά και με την περισσότερη ηρεμία στο στρατόπεδο της ομάδας,η ομάδα μας θα παρουσιαστεί έτοιμη στο πρώτο τζάμπολ στα τουρκικά γήπεδα,ώστε να μας βγάλει για μία ακόμη φορά ασπροπρόσωπους.
Όσο για τους Αμερικανούς,έδειξαν πως αν μη τί άλλο είναι-και πάλι-το μεγάλο φαβορί για το χρυσό.Άπαιχτοι δεν είναι,οι Ισπανοί...παραμονεύουν αγριεμένοι στη γωνία,όμως και πάλι είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι.Τρέχουν σε άλλη διάσταση,πιέζουν με τεράστια άνεση,σκοράρουν όποτε και όπως θέλουν(αρκεί να το...θέλουν!).Τους λείπει σίγουρα η εμπειρία από μεγάλα ραντεβού(εξαίρεση Μπίλαπς,Όντομ)και η διάρκεια στην απόδοσή τους,όμως αυτά...ξεπερνιούνται,όταν έχεις τα προαναφερθέντα στο μάξιμουμ!
Καλό Μουντομπάσκετ να'χουμε!